Over mij
Ik ben Ilse De Kinder, geboren in Wetteren op 30 juli 1987. Ik hou van een sportieve uitdaging. In 2024 wandelde ik 100 kilometer tijdens de Nacht van Vlaanderen in Torhout. Die ervaring smaakte naar meer.
Kort daarna begon het idee te rijpen om een marathon te lopen. Welke? Dat wist ik toen nog niet. Maar in november viel mijn oog op de marathon van Gent, en vanaf dat moment had ik een concreet doel voor ogen. Mijn trainingen werden serieuzer, mijn motivatie groeide.
Onderweg leerde ik ook veel bij over sportvoeding. Tijdens mijn eerste lange duurloop probeerde ik energierepen, maar die bezorgden me vanaf kilometer 20 flink wat buikpijn. Dankzij tips van ervaren lopers ontdekte ik dat gels vaak beter verdragen worden tijdens het lopen, en dat bleek ook voor mij het geval.
Een echt trainingschema volgde ik niet, ik dreef mijn traingen op naarmate de tijd vorderde. Op een bepaald moment verhoogde ik de afstanden te snel, waardoor ik te maken kreeg met kort blessureleed. Gelukkig kon ik mijn trainingen vrij snel terug verderzetten en de trainingen iets langzamer terug opdrijven. Trainen in combinatie met een gezin was in aanloop naar de marathon soms te tijdsintensief. Ik combineerde dit om die reden soms met een uitje met het gezin, en liet mij door mijn vriend Bernard afzetten om dan een deel van de terugweg terug te lopen.
De maximum afstand die ik ter voorbereiding liep was 32 km. De laatste 5 km vond ik hierbij erg lastig. De waarschuwing dat de man met de hamer langs komt tussen kilometer 25 en 30 was niet gelogen. De halve marathon: "Bashir run" in Gentbrugge was mijn laatste voorbereiding. Op deze run tankte ik wat vertrouwen qua tempo: ik liep er een PR, echter het gevoel zat minder goed.
Op 30/3/25 liep ik mijn eerste marathon met een pittige ambitie van deze marathon te lopen binnen de 4 uur. In mijn achterhoofd wist ik dat dit heel moeilijk ging zijn, maar ik wou er toch voor gaan. De eerste 25 km gingen bijzonder goed, en zat ik op schema. Helaas kreeg ik vanaf kilometer 27 enorme pijnscheuten in de kuiten, waardoor het soms al mankend en kreunend van de pijn lopen was. Ik liep mijn eerste marathon uiteindelijk in 4u15 minuten.
Lopen is voor mij meer dan sport. Het is een manier om mezelf uit te dagen, mijn hoofd leeg te maken en te genieten van de kleine dingen onderweg
